Նախորդ պոստում ես բողոքեցի ինչիներով ու չվերջացրի: Կան ևս մի քանի ինչի:

Բոլորն էլ իրանց կյանքում հաստատ լսել են, որ ասում են, թե պետք չի ընկճվել կյանքում հանդիպող ոչ մի դժվարությունից: Հա էլի թող տենց լինի, բայց գալիս ա մի պահ ու առաջանում ա մոտտ հարց <ինչի> սկզբնաբառով ու մարդ ուղղակի, ներողություն բառիս համար, լոմկվում ա: Այ օրինակ ինչի՞ ա, որ ուրիշները սեր են խոստովանում ու անմիջապես դրական պատասխան ստանում, իսկ ոմանք մի քանի անգամ խոստովանում են ու լսում միշտ նույն պատասխանը. ես ուրիշին եմ սիրում, արի մենակ ընկերներ լինենք, դու լավն ես, բայց….: Ինչի՞ էլի, ինչի՞…. Ինչի՞ ոմանք պիտի վայել են էտ զգացմունքը, իսկ ոմանք տառապեն դրա ձեռքը: Էհ….

Թող չթվա, թե ես բողոքում եմ ճակատագրի, կյանքի դեմ ամենևին չէ ուղղակի ասում եմ էն, ինչ որ կա էս տականք ու շատ լավ կյանքում:

Ինչի՞ ա, որ լավը քիչ ա: Ինչի ա, որ մարդ իրան բացարձակ երջանիկ ա զգում ամենաշատը մի քանի րոպե, հետո թեթև երջանիկ ու 1 ժամ անց ամեն ինչ նույնն ա. 0 երջանկություն ու լիքը տրտմություն:

Մնում ա մենակ մի հույս: Հավատանք դրախտ կա ու ընդեղ ՀԱԼԲԱԹ լավ կլինի, ո՞վ իմանա: Ինչորայա կյանքը միշտ շարունակվում ա ու միշտ էն հույսն էլ ա առաջ տանում, որ էն լիարժեք երջանկության րոեներից էլի ենք զգալու:

Ինչի՞ ա, որ մարդ ուրիշին խորհուրդ ա տալիս մի բանից հեռու մնա ու ինքն ա ընկնում էտ վիճակի ու դրա մեջ: Ինչի՞ ա, որ մեզնից ավելի շատ կյանքի փորձ ունեցողները ասում են էսի սենց ա էնի սենց ա, էսի սենց արա, էնի նենց արա ու մենք չենք լսում ու հենց ընկնում էտ վիճակի մեջ նոր հասկանում ենք: Ինչի՞ էլի, ինչի՞…. Ինչի՞ համար ա կյանքը խնդում մեր վրա, ինչի՞ մարդիկ չեն կարա ապրեն նենց կյանքով, որ համարյա սխալներ չանեն՝ հենվելով նախնիների փորձի վրա:

Ինչի՞ ա, որ մի բան շաատ ենք ուզում ու խնդրում ու էտ բանին հասնում էն ժամանակ, երբ արդեն պետք չի: Կյանքը անընդհատ, անընդհատ ու անընդհատ խնդում ա մեր վրա: Ինչի՞ էլի կյանքը բերեց ինձ քցեց էն վիճակի մեջ, որից ես ամենաշատն էին խուսափում ու ինչի՞ գցեց էտ վիճակի վատ ձևի մեջ, այլ ոչ թե ուրախ ու երջանիկ:

Էհհհհ միաժամանակ շատ դժվար ու շատ հեշտ բան ա կյանքը, որի նպատակը հույս ունեմ մի օր կհասկանամ:

Ամեն մարդ, եթե այսպես վարվի, ապա կսկսի քիչ-քիչ գոհանալ իր կյանքից: Հերիք ա տրտնջանք, հերիք ա սպասենք, մենք մեր կյանքի ու ապագայի տերը:

Էսօր ոտքով գնում էի պարապունքի ու քայլում էի ճանապարհի մայթով որտեղ շատ մեքենաներ են անցնում օրվա ընթացքում: Քայլում եմ ու համարյա ամեն 20 մետրը մեկ մի փոքրիկ սեղան՝ վրան խոզի բարեմասնություններ (բդեր): Ինչպես նշեցի այդտեղով շատ ավտոմեքենաներ են անցում ու ամեն մեքենա իր հերթին փոշի ա լցնում էտ մսերի վրա: Զարմանալին էլ էն ա, որ մարդիկ շուտ-շուտ առնում տանում էին ու երևի արդեն պատկերացնում էին էդ միսը սեղանի վրա՝ լավ եփված ու սիրուն զարդարված: Լավ հասկացանք էսի Եվրոպան չի, լավ զարգացած երկիր չի, բայց մարդիկ չեն գիտակցում, որ էտ միսը արդեն ուտելու պիտանի չի ու մոռացա նաև ասեմ, որ բացի փոշուց ու մեքենաների արտադրած գազերից էտ մսերի վրա արև էլ էր ընկում: Լավ իրանք իրենց չեն գնահատում էտ մի ձև հասկացանք, բայց մի ձև, բա էն երեխաները, որ էլի օգտվելու են էտ մսից:

Լավ էէէ…

Նենց տպավորություն ա, որ հենց էս տոները գալիս են մարդիկ իրանց բանակությունը կորցնում են ու մտածում են մենակ մի բան շուտ առնեն տանեն դնեն տունը, որ հանկարծ բարեկամները գան շնորհավորելու սեղանին մի բան լինի: Ախր էտ բարեկամներն էլ, որ գալիս են հազարից մեկ նստեն կարգին մի բան ուտեն: Գալիս են մի բաժակ բան խմում են ու մի փոքր բան էլ հետը ու վերջ: Էս էղավ Նոր տարի շնորհավորել:

Նախանձում են, իսկականից նախանձում են, որ տենում եմ ոնց են ուրիշ երկրներում տոնում Նոր տարին ու Սուրբ ծնունդը: Լավ համենայն դեպս հույս ունեմ, որ էս ամեն ինչը որոշ ժամանակ անց քիչ-քիչ կսկսի վերանալ ու մարդիկ կհասկանան էս տոների իսկական իմաստը ու մի լավ կնշեն:

Շնորհավոր բոլորի Նոր տարին ու Սուրբ ծնունդը:

Պատմեմ իմ ընտրության դժվար ուղին: Ի սկզբանե ես ընտրել էի բժշկի մասնագիտությունը: Լավ մասնագիտություն ա բան չեմ ասում, բայց ամեն մարդու բան չի: Էս մասնագիտությունը պիտի անպայման սիրես, որ ընտրես: Որոշ ժամանակ գնացի ու պարապեցի բժշկական ընդունվելու համար 1 տարի առաջ: Մի քիչ պարապելուց հետո հասկացա, որ դա իմը չի (համենայն դեպս ես տենց էի մտածում) ու փոխեցի՝ ընտրելով իրավաբանի մասնագիտությունը: Սրա համար էլ սկսեցի պարապ էլ կրկնուսույցների մոտ ու որոշ ժամանակ անց նորից փոխեցի: Էս անգամ ընտրեցի արդեն տնտեսագետի մասնագիտությունը: Սրա համար էլ սկսեցի պարապել մի տարի ու էս սեպտեմբերին որոշեցի, որ պիտի նորից փոխեմ: Էս անգամ նորից ընտրեցի բժկի մասնագիտությունը ու պարզվեց, որ արդեն ուշ է: Գնացքս գնացել ա: Եթե պարապեի պիտի մի քանի ամսում գիշեր-ցերեկ էտ գործին լինեյի: Որոշեցի, որ էլ չարժե դիմել ռիսկի ու էս անգամ էլ տնտեսագիտականից էլ զրկվել: Նորից հետ եկա էս մասնագիտությանը ու էս անգամ արդեն հասկացա, որ ես մի քիչ խնդիրներ ունեմ մաթեմիս հետ: Հիմա կամուկացի մեջ չգիտեմ փոխեմ մաթեմիս դասատուին, թե չէ: Հույս ունենամ, որ իմ խնդիրները կլուծվեն ու ես հունիսին նորմալ կհանձնեմ քննություններս ու կնդունվեմ տնտեսագիտական(

Էս վերջերս սկսել եմ շատ օգտագործել էս արտահայտությունը: Նայում ես կողքերտ, տենում ես ինչ անկապ ա ամեն ինչ ու վերջը մնում ա ասել, որ երկիրը երկիր չի, որ սիրտտ մի քիչ հովանա: Մտածում, մտածում եմ ու էլի գալիս նույն եզրակացության, որ մարդիկ մարդ չեն: Փողոցում քայլում ես մարդիկ նենց են նայում, ոնց որ ամեն մեկը ուզում ա մի բան ապացուցի ու ասի ես քեզնից լավն եմ: Էտ էլ հասկանալի ա մի կողմից, որոավհետև կարող ա մարդիկ ինքնահաստատման խնդիր ունեն ու դիմում եմ էտ միջոցին, բայց դե կողքինի համար էնքան ել հաճելի միջոց չի: Ես էլ ունեմ էտ խնդիրը, բայց դրան չեմ դիմում: Ապրում եմ մի փոքր քաղաքում, որտեղ իմ հասակակիցների մեծ մասը ( 17 տարեկան ) իրանց դնում եմ էսիմ ինչի տեղ, սաղին մի տեսակ վերևից են նայում: Մարդ հլը մի ձև դրա հետ կհամակերպվի, որ գոնե իմանա, որ էտ մարդիկ իրենցից մի բան էն ներկայացում ու արժի իրանց տենց պահին, բայց դե անտերը տենց չի ու հենց ցավը էտ ա:  «Հալբաթ» էս Եվրոպայի շունչը մի բան կփոխի: Մարդիկ ամեն օր խոսում են, որ հեսա մտնելու ենք Եվրոմիություն ու ասում, որ իշխանությունները պիտի հասնեն եվրոպական իշխանությունների մակարդակի, բայց դե քչերն են հասկանում, որ մի քիչ էլ պիտի իրենց վրա աշխատեն, փոխվեն, որ հասնեն եվրոպացու մակարդակի:

Է՜հ , երևի անհույս գործա: Էս մարդիկ չեն ուզում փոխվեն:

Շատ կուզեի մնացած ռաբիս երգերն էլ սենց ռոքային գործիքավորմամբ լսեի:

Ամեն օր գովազդում լսում ենք. «Էլիտար բնակարաններ կամ էլի չգիտեմ ինչ զրթուզիբիլ էլիտար մարդկանց համար»: Լավ էտ էլիտար ապրանքնռրը հասկացանք, բա էլիտար մարդիկ ովքեր են? Չլինի թազա մի հատ ռասսա են հայտնաբերել, որ մենք էլ չգիտենք? Ընկնում են փողի հետևից ու իրանց արժանապտվույթունն էլ են մոռանում: Էս չի էտ էլիտար Հայաստանը: Գիրքը մոռացած էրեխեք, նախանձ ու շահամոլ մարդիկ: Խոշորացույցով պտի ման գաս նորմալ մարդկանց:

Հույս ունեմ, որ էտքան խոսում են Եվրոպա, Եվրոպա, գոնե ըտեղից մի օրինակ կվերցնեն ու կսկսեն իսկական մարդկային արժեքենրը գնահատել: Հաստատ էս ապագայի համար չէր, որ հազար տարուց ավել հայեը կռվեցին ու կարողացան վերջում անկախանալ:

Հարգանքներով Վահե Քեշիշյանից տիկին կամ պարոն Գարունին: